Multilitteratus Incognitus

Χτες το απόγευμα, κατά το απογευματινό ταξιδάκι προς το σπίτι, διάβαζα τα δημοσιεύματα του Jon , της Jenny , του Matthias  και του John (αν θέλετε να τα διαβάσετε, διαβάστε τα σε αυτή την σειρά). Το γενικό θέμα σε όλα αυτά τα δημοσιεύματα είναι το πως (και πόσοι) συμμετέχουν σε ένα MOOC. Αν παρατηρήσει κανείς τον ημερήσιο εγκύκλιο του MOOC θα δεις πως σε γενικές γραμμές τα ίδια δέκα άτομα συμμετέχουν συχνά, και που και που θα δεις κανένα καινούργιο πρόσωπο. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν άλλοι στο MOOC που διαβάζουν και επεξεργάζονται καθημερινά τα δημοσιεύματα άλλων· απλός δεν γνωρίζουμε πόσα άτομα υπάρχουν που παρακολουθούν και πόσα ήρθαν την πρώτη εβδομάδα φερ' ειπείν, είδαν κάτι και έφυγαν. Η αλήθεια είναι το κάθε MOOC είναι διαφορετικό (όπως και το κάθε μάθημα που δεν είναι MOOC) και το πως μετριέται αυτός που είναι παρόν θα αλλάζει αναλόγως με το μάθημα και την θεματολογία. Για παράδειγμα, ένα άλλο MOOC, το ds106 (ψηφιακή διήγηση), ο κάθε συμμετέχων έπρεπε να παρα...

I think that this is probably all Greek to you, but I recently found an article on a Greek linguistics blog (reprint from a Greek newspaper) Τα τελευταία χρόνια η πραγματικότητα του γλωσσικού θανάτου και της εξαφάνισης πλήθους γλωσσών αποκτά ολοένα και ευρύτερη δημοσιότητα. Η συζήτηση συνήθως αφορά τον θάνατο γλωσσών που ομιλούνται (ή ομιλούνταν) από αγροτικές ή νομαδικές κοινωνίες σε απομακρυσμένες γωνιές του πλανήτη. Δε απαιτείται όμως ιδιαίτερη οξυδέρκεια για να διαπιστώσει κανείς ότι γλώσσες πεθαίνουνε παντού, ακόμα και στην ίδια την Ελλάδα. Για μένα η υπενθύμιση ήρθε σε ένα φανάρι πεζών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Στεκόμουν δίπλα σε δύο ηλικιωμένες κυρίες οι οποίες συζητούσαν έντονα αλλά ακατάληπτα. Λόγω επαγγελματικής διαστροφής αναρωτήθηκα τι γλώσσα να μίλαγαν. Στήνοντας αυτί κατάλαβα ότι ήταν βλάχικα (τα οποία οι ομιλητές τους ονομάζουν αρωμουνικά – ναι, όπως λέμε Αρμάνι). Σχεδόν αντανακλαστικά γύρισα και τις κοίταξα, τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν, είδα μια ακαθόριστη στιγμιαία ...